Anand van AnandTech heeft alle door hem verzamelde feiten rondom Intels plannen op het gebied van dual-core processors op een rijtje gezet. Hoewel er in het artikel veel dingen staan die al bekend waren, staan er ook een aantal nieuwe dingen in. Zoals bekend is, zal Intel met drie dual-core processors voor de desktop komen, de x20, x40 en x60. Deze processors met de codenaam Smithfield, zijn niet veel anders dan twee Prescott-cores op een die. Ook zullen ze gewoon compatibel zijn met het huidige Socket 775-platform en wordt EM64T, Intels versie van AMD's 64-bits extensies, ook ondersteund. Omdat twee cores op een die meer hitte genereren dan een core op een die, heeft Intel de snelheid teruggeschroefd naar respectievelijk 2,8GHz, 3GHz en 3,2GHz. Wat echter nog niet bekend was, is het feit dat deze dual-core processors geen HyperThreading zullen ondersteunen.
Begin 2006 zal Intel beginnen met het verschepen van de Yonah, de dual-core Pentium M. Veel details waren nog niet bekend over deze processor, behalve dat hij zal worden gemaakt met behulp van een 65nm-proces. AnandTech heeft van Pat Gelsinger, senior vice-president en chief technology officer bij Intel, echter wat extra informatie weten los te peuteren over deze cpu. Het grote nieuws is dat deze processor zal zijn uitgerust met een 667MHz FSB en dat de chipset, Napa, ondersteuning zal hebben voor DDR2-667-geheugen. Yonah zal zijn uitgerust met een systeem dat ervoor zorgt dat een core wordt uitgeschakeld als deze niet gebruikt wordt. Indien er maar een core gebruikt wordt en deze te warm wordt, zorgt dit systeem er ook voor dat er automatisch op de niet gebruikte core wordt overgeschakeld.
Op het gebied van Xeon-processors voor servers, heeft Intel een oude term uit het stof gehaald: Dual Independent Bus. Deze term gebruikte Intel in het Pentium III-tijdperk om aan te geven dat de CPU een aparte bus had voor de FSB en het L2-cachegeheugen. Anand denkt echter dat de term voor Xeon-cpu's voor iets geheel anders zal worden gebruikt. Het zou namelijk heel logisch zijn om elk socket in een 2-weg systeem een eigen FSB te geven, in plaats van deze te delen zoals bij Intels huidige dual-cpu-opstellingen. Door de tweede FSB heeft het systeem in totaal dubbel zoveel bandbreedte tot zijn beschikking, waardoor er per core evenveel overblijft als in de huidige situatie.
