In 2016 heeft Trump eenzijdig besloten dat akkoord te negeren. Niet omdat het een slecht akkoord was, maar omdat het een akkoord van Obama was.
die man doet gewoon waar hij zin in heeft.
Trump heeft dat niet gedaan omdat het van Obama was. Trump en zijn gehele regering is 1000% pro-Israel, zie:
Tijdens zijn eerste termijn als president nam Donald Trump een aantal besluiten die compleet overeenkwamen met langgekoesterde Israëlische beleidsdoelen. In 2017 werd de Amerikaanse ambassade verplaatst van Tel Aviv naar Jeruzalem. Daarmee erkenden de Verenigde Staten Jeruzalem feitelijk als hoofdstad van Israël,
ondanks dat de status van de stad al decennialang onderwerp is van internationaal conflict en door de Palestijnen wordt betwist. Voor Israël was dit een topprioriteit; Netanyahu had hier jarenlang voor gelobbyd.
In 2018 trok Trump de Verenigde Staten terug uit het nucleaire akkoord met Iran, bekend als de Joint Comprehensive Plan of Action. Dit gebeurde zonder brede internationale steun en ging gepaard met het opnieuw invoeren en uitbreiden van sancties tegen Iran. Ook dit lag in lijn met de positie van Netanyahu, die zich al langer fel tegen deze overeenkomst van Obama verzette.
In 2019 erkende de Amerikaanse regering onder Trump de Golan Heights officieel als Israëlisch grondgebied. Dit gebied werd in 1967 door Israël veroverd op Syrië en wordt door het grootste deel van de internationale gemeenschap beschouwd als bezet Syrisch gebied. De Amerikaanse erkenning week volkomen af van het bestaande internationale standpunt. Wederom een win voor Netanjahu.
Datzelfde jaar stopte de regering-Trump ook de financiering van de UNRWA, een VN-organisatie die zich richt op Palestijnse vluchtelingen en vredes efforts. Daarnaast verklaarde de VS dat Israëlische nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever niet langer per definitie als illegaal werden beschouwd volgens het Amerikaanse beleid. Ook werd een executive order ondertekend gericht op de bestrijding van antisemitisme. Allemaal exact wat Netanjahu wilde krijgen.
Dit soort beslissingen waren gunstig voor Israël en een tweede termijn van Trump zou daarom opnieuw in Israëls voordeel uitpakken.
Voor zijn politieke campagnes ontving Trump aanzienlijke financiële steun, onder andere van Miriam Adelson, miljardair en uitgesproken voorstander van Israëlisch beleid. Zij doneerde in 2024 meer dan 100 miljoen dollar en was al vanaf het begin van Trumps presidentschap betrokken als belangrijke donor, ze stond ook vrijwel naast hem tijdens zijn inaugeratie. Adelson heeft zich herhaaldelijk uitgesproken voor uitbreiding van Israëlisch grondgebied, met name richting de Westelijke Jordaanoever.
Volgens verklaringen van haar prive Rabbi zou zij ook tegenstander zijn van een tweestatenoplossing, zoals eerder voorgesteld onder Barack Obama. Zij was niet de enige donor met dergelijke opvattingen. In totaal ontving Trump honderden miljoenen dollars van donoren met vergelijkbare standpunten, waaronder ook vanuit organisaties als AIPAC, een invloedrijke lobbyorganisatie in de Verenigde Staten. AIPAC ondersteunt al decennia lang kandidaten die pro-Israëlisch beleid voeren en werkt tegen kandidaten die dat niet doen. In 2024 bleek een groot deel (98%) van de door hen gesteunde kandidaten succesvol bij verkiezingen, op deze manier vergroot de AIPAC succesvol het
aandeel pro-Isreal zetels in het congres. Dit is in Amerika overigens volkomen legaal.
Dit helpt natuurlijk wel dorect te verklaren waarom de Verenigde Staten Israël structureel financieel steunen en altijd VN-resoluties blokkeren die kritisch zijn op Israël.
Ook binnen Trumps directe kring speelden banden met Israël een rol. Zijn schoonzoon Jared Kushner, die als senior adviseur betrokken was bij het Midden-Oostenbeleid, is Joods en heeft persoonlijke en langdurige banden met Netanyahu, die al bevriend is met de familie Kushner sinds Jareds jeugd.
Kushner speelde een centrale rol bij de Abraham Accords, een reeks normalisatieakkoorden tussen Israël en verschillende Arabische landen, waaronder de Verenigde Arabische Emiraten. Hoewel deze akkoorden werden gepresenteerd als stappen richting vrede in de regio, namen Palestijnse vertegenwoordigers er geen deel aan. Dit was opvallend, omdat sommige Arabische landen eerder hadden aangegeven normalisatie afhankelijk te maken van vooruitgang richting een Palestijnse staat. Wat heeft hen van gedachten doen veranderen???
Na zijn vertrek uit het Witte Huis richtte Kushner direct een private-equitybedrijf op. Binnen enkele maanden ontving dit bedrijf miljardeninvesteringen uit landen als Saudi-Arabië, Qatar en de Verenigde Arabische Emiraten. Oftewel de landen die kort daarvoor ineens bereid waren de Abraham akkoorden te tekenen en de palestijnen daarmee buiten spel te zetten.
In interviews, waaronder
een lezing aan Harvard, sprak Kushner over Gaza in economische termen en suggereerde hij dat het gebied potentieel
waardevol vastgoed zou kunnen zijn, mits "de huidige situatie" fundamenteel verandert. Deze uitspraken zijn extreem controversieel, mede gezien het feit dat Gaza een dichtbevolkt gebied is waar miljoenen Palestijnen wonen.
Later in een ander
interview met Kushner, bij 60 Minutes met onder andere Steve Witkoff (vastgoed investeerder en in regering trump aangesteld als “gezant van de Verenigde Staten voor het Midden-Oosten”): werd gesproken over
grootschalige ontwikkelingsplannen in de regio, waarbij financiering geen obstakel zou zijn, maar de "aanwezigheid van de huidige bevolking" (terroristen genoemd) wel als een centrale uitdaging werd benoemd.
Daarna, op
35:20, floept er bij Witkoff ineens iets uit wat hij waarschijnlijk beter voor zich had kunnen houden: “the masterplan”. Hij zegt het bijna terloops, maar het is meteen duidelijk dat het geen losse opmerking is. Volgens hem is er al twee jaar lang door “een groep mensen” aan dat plan gewerkt. Op dat moment zie je Kushner zichtbaar verstijven. Het lijkt alsof hij meteen doorheeft dat dit niet de bedoeling was om zo openlijk te zeggen.
Kushner grijpt dan ook direct in. Hij onderbreekt subtiel en neemt het gesprek over. In plaats van verder in te gaan op dat “masterplan”, begint hij het verhaal te framen op een veel neutralere manier. Hij heeft het over allerlei organisaties die zich bezighouden met de vraag wat er na de oorlog moet gebeuren met de Gazastrook. Volgens hem zijn er partijen die willen helpen met de wederopbouw, en ja, daar ook geld mee denken te kunnen verdienen. Tegelijkertijd benadrukt hij dat de focus nu eerst op het humanitaire aspect ligt, alsof dat hun primaire zorg is.
Maar dat klinkt vooral als damage control. Het voelt als een poging om iets wat net te expliciet werd benoemd, snel weer in te pakken in acceptabele taal.
Als je het hele plaatje bekijkt, is het moeilijk om dat verhaal zomaar te geloven. Wat je eerder ziet, is een scenario waarin Israël de volledige controle over Gaza wil krijgen, de huidige bevolking daar zoveel mogelijk weg wil hebben en het gebied vervolgens wil herontwikkelen. De ligging aan zee maakt het economisch aantrekkelijk: een stuk kust dat potentieel enorm waardevol is voor vastgoed en investeringen. In dat licht krijgt zo’n “masterplan” ineens een heel andere betekenis.
Daarbij wordt door de heren zelf gewezen op de rol van buitenlandse partijen. Landen als Saoedi-Arabië, de VS en Qatar zouden in zo’n toekomstbeeld kunnen meedoen als investeerders, mits ze zich politiek scharen achter Israël via bijvoorbeeld de Abraham-akkoorden. Die akkoorden hebben de verhoudingen in de regio al flink verschoven en worden door sommigen gezien als een instrument dat Israël meer speelruimte geeft.
In die lezing is dat “masterplan” dus helemaal geen vaag idee van een paar denktanks, maar eerder een strategische lijn waarin Israël zelf de regie voert, met stevige steun van bondgenoten. En binnen de Amerikaanse politiek, zeker onder Donald Trump, lijkt die steun allesbehalve vrijblijvend. Daar spelen ook belangen mee, politiek, economisch en ideologisch die nauw met elkaar verweven zijn.
Wat ondertussen op de grond gebeurt, staat daar in schril contrast mee. De situatie in Gaza is extreem slecht. Er zijn voortdurende berichten over voedseltekorten, beperkte toegang tot medische zorg en een gebrek aan basisvoorzieningen. Mensen leven onder omstandigheden die steeds verder verslechteren. Verhalen over operaties zonder beschikbare verdoving en het tegenhouden van essentiële hulpmiddelen versterken het beeld van een humanitaire ramp die nog lang niet voorbij is.
Kijk je vervolgens naar de mensen rondom Trump, dan zie je een duidelijk patroon. Veel van hen hebben uitgesproken pro-Israëlische standpunten.
Susie Wiles, als Chief of Staff, heeft enorme invloed op wie toegang krijgt tot Trump en welke informatie hem bereikt, wat deed ze voor deze functie? Ze werkte direct voor Benjamin Netanjahu.. Marco Rubio (Secretaris van state, verrantwoordleijk voor butenlandse zaken) staat al jaren bekend om zijn onvoorwaardelijke steun aan Israël en zijn harde houding tegenover Iran, zover gekomen door steun van het Israelische AIPAC. Mike Huckabee (Secretaris van state) heeft zich meermaals zeer stellig uitgelaten over het conflict, met uitspraken als “no such thing as a palestinian”, die weinig ruimte laten voor nuance.
In de media speelt Mark Levin een rol als invloedrijke stem die Trump openlijk steunt en hem zelfs op bijzondere manieren neerzet met uitspraken als "Trump is the first Jewish president". Daarnaast heb je figuren als Stephen Miller (commerce secretary in regering Trump), die bekendstaat om zijn harde lijn, en Howard Lutnick, die als grote Israelische donor en zakenman ook een duidelijke positie inneemt.
En dan is er nog een hele laag van speculatie en schimmige verhalen die daar overheen hangt, bijvoorbeeld rond Jeffrey Epstein. Er gaan al langer theorieën rond over mogelijke netwerken van invloed en compromitterend materiaal dat gebruikt zou kunnen worden om druk uit te oefenen op machtige figuren. Maar voor dit soort claims geldt dat ze moeilijk te bewijzen zijn en vaak blijven hangen in het domein van vermoedens en geruchten. Wel is het feit dat de regering Trump bepaalde lieden uit de geopenbaarde lijsten houdt, wat ze daarvoor terugkrijgen aan wederdiensten en gunsten zullen we waarschijnlijk nooit weten maar het zal vast in het verlengde liggen van de belangen van Israel.
Trump = Isreal en Trump is een tool om het generatieplan uit te voeren;
Groot Israel.
Israel is pas net begonnen en zal nog heel heeeel veel leed veroorzaken in die regio.
[Reactie gewijzigd door procyon op 28 maart 2026 15:07]